Żałoba narodowa

 

 

 

Ofiarom tragedii

znów wstaje wiosna nad Smoleńskiem
i harfę ciszy trąca wiatr
której bezwładnie nieme struny
nie pozwalają mowie grać

znów wstają słowa nad Smoleńskiem
i białą drogą idą wzwyż
jak płomień chłodny bardzo czysty
przechodzą w przezroczysty krzyż

i w niebie przezroczyste krzyże
bardzo dalekie od konania
którym zabrana jest na zawsze
żmudna konieczność poznawania

odarte z głuchych ciał niewiedzy
przeszły w ramiona lekkich roślin
które się wpięły korzeniami
w żyzny niebiański ląd wieczności

krzyże ze światła myślą idą
jak witraż ciszy niosą mękę
w świątyni lasu obudzonej
znów wstaje wiosna nad Smoleńskiem

11 kwietnia 2010


Maciek -  maturzysta
z Liceum  Archutowskiego


Album pamięci ofiar katastrofy lotniczej w Smoleńsku