Program wychowawczy




PROGRAM WYCHOWAWCZO-PROFILAKTYCZNY NA ROK SZKOLNY 2020/2021


MISJA SZKOŁY
Najprościej ująć misję naszej szkoły w odpowiedzi na pytanie: „Ku czemu wychowujemy?”. Odpowiedź na nie znajdujemy w historycznym dla nas wydarzeniu i historycznych słowach. Gdy 7 września 1998 r. Prymas Polski Kardynał Józef Glemp uroczyście inaugurował pierwszy rok szkolny w założonym przez siebie Archidiecezjalnym Męskim Liceum Ogólnokształcącym im. ks. Romana Archutowskiego, wobec nauczycieli, uczniów i rodziców wyraził nadzieje, jakie pokłada w naszej Szkole. Celem powołania Szkoły – jak mówił w czasie Mszy inauguracyjnej Ksiądz Prymas – jest, by uczniowie zostali wychowani na dobrych, szlachetnych ludzi umiejących cenić to, co ważne i znających sens naszych ziemskich zmagań; by w nieporządek otaczającego nas świata to oni wprowadzali ład moralny, nazywając dobro dobrem, a zło złem; by to oni właśnie na początku trzeciego tysiąclecia wzięli – w postawie służby i głębokiej wiary – odpowiedzialność za swoje rodziny, środowiska, Polskę i Kościół. Taki nurt w wychowaniu i nauczaniu przyświeca nam niezmiennie po dzień dzisiejszy.


MĄDROŚĆ: poznaj i (na ile to możliwe) kształtuj świat

Mamy silne przekonanie, że polska szkoła zabrnęła w ślepy zaułek wiedzy encyklopedycznej. Istotne jest przeniesienie akcentu na kształcenie umiejętności. Absolwent naszej szkoły powinien umieć syntetyzować wiedzę, porównywać i systematyzować treści, być twórczy i samodzielny w myśleniu; a ponadto gotowy do dorosłego życia. Szkoła, jeśli chce, aby formacja młodzieży była głęboka i trwała, musi podjąć się (we współpracy z rodzicami) EDUKACJI ŻYCIOWEJ uczniów, w przeciwnym razie to mass media, grupy rówieśnicze poza szkołą, a także rozmaite subkultury będą organizowały wyobraźnię uczniów, będą uczyły ich dokonywania wyborów i hierarchizowania wartości. Aby szkoła mogła podjąć się tego ambitnego zadania, jej oferta programowa musi ulec poszerzeniu tak, aby to w środowisku szkolnym uczeń mógł rozwijać swoje pasje, spędzać czas wolny, przyjaźnić się. Temu właśnie służy oferta zajęć pozalekcyjnych. Zasadą, której chcemy przestrzegać jest to, by uczeń miał wpływ na ofertę edukacyjną szkoły. Wiele zajęć pozalekcyjnych jest prowadzonych na prośbę i zgodnie z sugestią samych uczniów, którzy także w szkole chcą rozwijać swoje pozaszkolne pasje.


Jednym ze źródeł mądrości jest historia i kultura narodowa. Chcemy, aby nasi uczniowie znali historię i polską tożsamość. Chcemy, aby byli dumni ze swej polskości i aby czuli się za Polskę odpowiedzialni. Zadanie KSZTAŁTOWANIA POSTAW PATRIOTYCZNYCH nie jest łatwe w dobie, gdy młodzież zachłystuje się europejskim konsumpcjonizmem. W kształtowaniu postaw patriotycznych bardzo pomagają nam świadkowie – zapraszani goście, filmy prezentujące bohaterów, wyjścia do miejsc upamiętniających ważne wydarzenia z historii i czyny konkretnych ludzi. Równolegle do nurtu refleksji historycznej staramy się pokazać naszym uczniom, że niezbędnym we współczesności wyrazem troski o dobro wspólne – Polskę jest także solidna nauka i praca, aktywność samorządowa i wywiązywanie się z obowiązków obywatelskich (takich jak przestrzeganie prawa czy płacenie podatków).


MĘSTWO - poznaj i wytrwale zmieniaj siebie

Wszystko co jest cenne w życiu, musi kosztować. Chcąc wychowywać naszych uczniów ku prawdzie i dobru, musimy uczyć ich płacić cenę wysiłku, potu. Aby kierować się prawdą i zdobywać wielkie dobro, młody człowiek będzie musiał czasami opierać się presji z zewnątrz, przełamywać swój egoizm, czy zrezygnować z mniejszego dobra. Musi więc być mężny, czyli wytrwale dążyć do celu i nie cofać się przed zagrażającym złem ani trudnościami, z jakimi połączone jest nieraz zdobycie dobra.


SPORT jest zazwyczaj traktowany jedynie jako sposób dbania o kondycję i sprawność fizyczną uczniów. Może być jednak także narzędziem wyrabiania w uczniach wytrwałości, hartu ducha. To właśnie w czasie rozgrywek sportowych można wpajać uczniom, że wygrywając, należy szanować pokonanych, że nie wolno łamać reguł gry. Podobną rolę mogą i powinny odgrywać wycieczki szkolne, obozy wakacyjne itp.


DZIAŁALNOŚĆ SAMORZĄDOWA przy przychylności dyrekcji i odpowiednim prowadzeniu przez opiekuna też może służyć formacji uczniów. Wzięcie przez ucznia na siebie odpowiedzialności nawet za drobny wycinek życia szkoły jest bezcenne. Trzeba mu w tym towarzyszyć, zachęcać go, chwalić, ale jeśli lekceważy to, czego się podjął, nie należy pozwolić, by to ukrył. Częścią formowania w uczniu postawy męstwa jest uczenie go, aby przyznawał się do błędu, zaniedbania czy nieumiejętności radzenia sobie.


Każdy dzień w szkole dostarcza materiału do formacji cnoty męstwa. Istotną, choć w wielu szkołach bagatelizowaną kwestią jest ŚCIĄGANIE.  Anglicy, Amerykanie i Japończycy uznają ściąganie za czyn bardziej naganny od kradzieży. w naszej szkole traktujemy ściąganie jako nadużycie zaufania nauczyciela, jako kradzież stopnia i oszustwo kolegów. Dlatego też w podobnych sytuacjach, w przypadku recydywy (być może jako jedni z pierwszych w Polsce) nie wahamy się podejmować zdecydowanych kroków dyscyplinarnych.

MIŁOŚĆ - poznaj innych i kształtuj relacje z nimi

Cnota męstwa może zostać źle zrozumiana, np. jako przyzwolenie na brawurę lub jako pochwała kultu siły. Jeśli jednak męstwo to nieugięta, zawzięta walka o prawdę i dobro, to oznacza ona przecież także wytrwałe zabieganie o dobro innych ludzi. Miłość jako postawa wrażliwości na każdego człowieka, wychylenia ku niemu i gotowości poszukiwania jego dobra doskonale więc współgra z cnotą męstwa. W programie wychowawczo-profilaktycznym szkoły musi być miejsce na kształtowanie w uczniach takiej właśnie postawy miłości.


Każdy dzień w szkole jest najbogatszym materiałem formacyjnym. Bagatelizowanie przez nauczycieli lekceważących POSTAW UCZNIA wobec personelu szkoły i rówieśników, przepychania się w kolejce na stołówce, drwin z mniej zdolnych uczniów, obmowy czy innych przejawów braku szacunku dla innych będzie traktowane przez uczniów jako przyzwolenie na taką postawę. Owocem będzie fasadowość zachowań uczniów.


WOLONTARIAT SZKOLNY ma szansę wychować młodzież na osoby wrażliwe na potrzeby innych, przy świadomości, że nie daję z tego, co mi zbywa, ale z tego co posiadam i czasami z trudem to oddaję – chociażby byłby to mój czas.

MODLITWA - poznaj Boga, daj Mu się przemienić tak, by to On przez ciebie kształtował świat i kochał ludzi

U podstaw każdego programu leży jakaś otwarcie zadeklarowana lub „podskórna” antropologia. W chrześcijańskiej wizji człowieka źródłem prawdy i dobra jest Bóg – kochający i pochylający się w Jezusie Chrystusie nad człowiekiem. Celem wychowania jest więc ostatecznie stworzenie warunków, w których młody człowiek w sposób wolny i świadomy wybierze Jezusa Chrystusa za Mistrza i Pana. O ile na drodze ku mądrości, męstwu i miłości nauczyciel występował przede wszystkim w roli przewodnika ucznia, o tyle na drodze ku modlitwie - dialogowi z osobowym Bogiem - musi (świadom swojej ułomności) czuć się o wiele bardziej towarzyszem ucznia.


Centralne miejsce jakie EUCHARYSTIA powinna mieć w życiu chrześcijanina podkreślamy przeznaczając dla niej centralne miejsce każdym tygodniu pracy szkoły oraz przy okazji przeżywania różnych uroczystości szkolnych, religijnych czy państwowych.


W okresie Adwentu i Wielkiego Postu prowadzone są na terenie szkoły REKOLEKCJE. Urozmaicone w formie, często odbywają się przy współudziale studentów i osób już pracujących, które dają świadectwo swojej wiary, prowadzą dyskusje w podgrupach i wzbogacają oprawę liturgiczną muzyką. W czasie rekolekcji, tak jak i w każdy pierwszy piątek miesiąca, uczniowie mają okazję przystąpić do SAKRAMENTU POJEDNANIA.


FORMACJA DUCHOWA również stanowi ważną część pracy wychowawczo-profilaktycznej szkoły. Wspólna modlitwa w szkole, kazania kapłana, formacja dla rodziców, katecheza, zajęcia pozalekcyjne o tematyce religijnej, wspólne przeżywanie świąt religijnych, to tylko niektóre formy, na drodze których staramy się dbać o rozwój duchowy naszych uczniów, nauczycieli i rodziców.